Entrada 34: ALMAS EN PENA

O silente espectro merodeaba taciturno polo campo santo. Tiña fame e así parecese un caníbal necesita alimentarse...
Non podía comerse aos vivos, estes estaban fóra do seu alcance.
Pero os espíritos recentes de xente falecida, nenos, anciáns, e mulleres.
Era o alimento dos espectros andantes, por iso cada noite merodeaba
o cemiterio aquela alma en pena, que non atopaba o descanso.
Ese día nunha lùgubre fosa común había varios cadáveres.
nenos, homes, persoas sen familia, mortos na indigencia, en plena rúa.
O aura daquel espectro sentiu atraído por aquela enerxía que emanaba
daquela sepultura, necesitaba alimentarse daquela enerxía reminiscente.
Cada día cara ao mesmo alimentábase da enerxía de cadáveres recentemente falecidos.
Dábase o seu festín e logo vagaba, lamentàndose do seu destino.
A súa agonía era indescritible, pero só era oída polo resto dos espectros
que por alí vagaba, a enerxía que quitaba aqueles corpos.
Convertíaos nos seguintes espectros que vagarían pola eternidade.
Na lontananza daquel campo santo e entre tanto lamento non todos
os espectros eran iguais algúns, non se alimentaban da enerxía doutros corpos.
Mais ben os miraban por encima do ombreiro con gran desden.
Só visitábanos e antes de chegar ao seu destino presentábanse ante eles.
Outros en cambio encantáballes asustar a nenos, e anciáns, impregnábanse do terror.
Que producían neles, adoptaban os mais horribles formas, caras terroríficas
corpos amorfos, verdadeiras deformidades, sons e ruídos de ultratumba..
Tamén aquel campo santo existían espectros bos, os menos, pero
tamén existían e daban compañía aos mortos recentes, estes se regocijaban
da esperanza daqueles cadáveres do desexo de ver aos seus familiares e seres queridos.
Aqueles espectros só podían visitar tumbas e fosas comúns que non estaban
bendicidas, nin tenia a ninguén que fosen visitalas, almas perdas como eles.
Esa era as leis que imperaban naquel campo santo a maioría dos mortos
atopaban o seu destino, en cambiou outros vagaban polos seus recintos como almas en penas.
Sen atopar nunca a paz e descanso que tanto necesitaban.