Entrada 35: Amigos

Tres anos despois do meu nacemento, en 1996, comezou unha estraña conduta en min
Cada vez que me deixaban só no meu cuarto, adoitaba sentarme fronte a un pequeno espazo de 30 centimetros de longo por 60 de ancho nun moble, onde normalmente gardábanse zapatos ou cousas así.
Suponse que ao estar aí, os meus amigos falábanme e xogaban comigo, e que cando me levaban a outro lugar, eu pedía volver ou pola contra comezaba a chorar e a golpear a miña cabeza contra a parede, a tal grao que a mellor opción foi desacerse dese moble.
Hoxe cumpro 16 anos e no mesmo lugar onde adoitaba estar o moble, sen motivo algún a miña cadela comezou a ladrarlle á parede, logo correu cara a onde e estaba e subiuse ao meu colo, chorando. Ao revisar o lugar atopo unhas cantas migallas de pan. Estaba completamente só, xa que a miña familia foi a comprar unha torta para celebrar.
Ao regresar os meus pais faleilles acerca do que pasou, sendo o meu pai o que empezou a reir bastante nervioso, e a miña nai a piques de chorar.
Resulta que cando vía aos meus amigos, eles pedíanme pan, e se non llos daba, asustaríanme na noite. Iso é o que eu lle dicía á miña mamá, e inclusive está escrito no seu diario.
Deixei un pedazo de torta nese lugar sen que os meus pais notáseno, escondido onde actualmente se atopa a miña computadora. Escribo isto desde o meu teléfono celular, xa que non me atrevo a levantarme da cama. Un vello xoguete caeu xusto onde deixei o pan. É un troll de madeira e estou case seguro de que caeu de pé.
Aí esta, riseiro, cos seus ollos verdes, mirándome. Non podo gritar e con esforzos podo escribir. A miña cabeza dóeme e estou a piques de chorar.
Teño medo...