Entrada 40: Guerra Mundial Z
Cando o mundo comeza a ser invadido por unha lexión de mortos viventes, Gerry Lane (Brad Pitt), un experto investigador das Nacións Unidas, tentará evitar o fin da civilización nunha carreira contra o tempo e o destino. A destrución á que se ve sometida a raza humana lévao a percorrer o mundo enteiro buscando a solución para frear esa horrible epidemia.
Entrada 38: O monstruo se ollos
A moza dos ollos escuros, unha moza especial, cunha esencia divina, pero cunha terrible maldición. Soña polas noites con monstros sen ollos, prodúcenlle un pánico atroz, espértase suorenta, co corazón desbocado, sen apenas poder respirar e tremendo como un coello asustado.
Foi unha mala noite, unha noite de pesadelos, como outras veces. Está no vestiario do ximnasio duchándose despois de clase de ximnasia, unha ducha conxunta onde coa súa amigas fala das odiosas fórmulas de interese simple, capitais equivalentes e vencimiento común, que teñen que estudar para o exame de tesourería de mañá. Mentres se seca, mírase no espello, mira os seus ollos, son escuros, uns ollos preciosos, pero ela preferíaos de cor esmeralda. É a última en vestirse, estivo pensativa, lembrando o último pesadelo, parecía tan real.
Está soa no vestiario, agarra a súa mochila para irse. E entón veo, diante dela, é un monstro sen ollos, como o dos seus pesadelos, pero ela está esperta agora. Un terrible berro ensordecedor soa no máis fondo do seu ser, pero as súas cordas vocais non emiten son algún. Está sumida polo terror, o pesadelo é real.
Corre co peito a piques de explotar. O monstro séguea, dá pequenos pasos, pero é tan rápido como ela. Non importa o rápido que corra, el sempre está xusto detrás. Sente o seu alento na caluga, un alento helador, pero que ao mesmo tempo queima coma se fose lume do mismísimo inferno. Emite pequenos gruñidos, como un can saído do averno. Lánzalle a mochila, pero o monstro esquívaa sen inmutarse. Mira cara atrás aterrada, tropeza e cae. Chora no chan mentres o monstro achégase inexorablemente. Non ten ollos, pero parece ver, fíxase nos ollos dela. Entón enténdeo, quere os seus ollos. De entre todas as mozas, quere os seus, o monstro sempre quere os máis bonitos, non se conforma con outros.
Detense ante ela, alonga a súa man, pero entón retíraa, coma se queimouse. Outra vez alóngaa e agora berra dolorido. Os ollos da moza empezan a brillar como unha estrela no firmamento. O monstro empeza a arder, en poucos segundos está envolvido en chamas e finalmente queda reducido a cinzas.
A moza dos ollos escuros, a través dos cales se pode ver a súa alma brillante. O monstro namorouse dos seus ollos, pero a luz que saíu a través deles desde a súa alma, consumiu a escuridade do monstro.
A moza levántase, xa non chora, xa nunca máis terá pesadelos. E xa nunca máis desexará ter ollos de cor esmeralda.
Foi unha mala noite, unha noite de pesadelos, como outras veces. Está no vestiario do ximnasio duchándose despois de clase de ximnasia, unha ducha conxunta onde coa súa amigas fala das odiosas fórmulas de interese simple, capitais equivalentes e vencimiento común, que teñen que estudar para o exame de tesourería de mañá. Mentres se seca, mírase no espello, mira os seus ollos, son escuros, uns ollos preciosos, pero ela preferíaos de cor esmeralda. É a última en vestirse, estivo pensativa, lembrando o último pesadelo, parecía tan real.
Está soa no vestiario, agarra a súa mochila para irse. E entón veo, diante dela, é un monstro sen ollos, como o dos seus pesadelos, pero ela está esperta agora. Un terrible berro ensordecedor soa no máis fondo do seu ser, pero as súas cordas vocais non emiten son algún. Está sumida polo terror, o pesadelo é real.
Corre co peito a piques de explotar. O monstro séguea, dá pequenos pasos, pero é tan rápido como ela. Non importa o rápido que corra, el sempre está xusto detrás. Sente o seu alento na caluga, un alento helador, pero que ao mesmo tempo queima coma se fose lume do mismísimo inferno. Emite pequenos gruñidos, como un can saído do averno. Lánzalle a mochila, pero o monstro esquívaa sen inmutarse. Mira cara atrás aterrada, tropeza e cae. Chora no chan mentres o monstro achégase inexorablemente. Non ten ollos, pero parece ver, fíxase nos ollos dela. Entón enténdeo, quere os seus ollos. De entre todas as mozas, quere os seus, o monstro sempre quere os máis bonitos, non se conforma con outros.
Detense ante ela, alonga a súa man, pero entón retíraa, coma se queimouse. Outra vez alóngaa e agora berra dolorido. Os ollos da moza empezan a brillar como unha estrela no firmamento. O monstro empeza a arder, en poucos segundos está envolvido en chamas e finalmente queda reducido a cinzas.
A moza dos ollos escuros, a través dos cales se pode ver a súa alma brillante. O monstro namorouse dos seus ollos, pero a luz que saíu a través deles desde a súa alma, consumiu a escuridade do monstro.
A moza levántase, xa non chora, xa nunca máis terá pesadelos. E xa nunca máis desexará ter ollos de cor esmeralda.
Entrada 36: MEDO
Fai xa tres noites que Miguel estivo escoitando uns ruídos estraños no piso de abaixo. Estes escóitanse coma se alguén estivese a falar e rindo dunha forma, por dicilo dalgún modo: diabólica.
Pero isto é algo que non pode ser posible, posto que Miguel vive completamente só; ademais, no día non atopou ningún rastro de que a porta da entrada fose forzada.
Como era un covarde, Miguel aínda non se atreveu a baixar e ver en por si que ou quen facía tales ruídos polas noites.Pero hoxe, o mesmo insoportable medo que sente por mor deses sons macabros, incrementouse do mesmo xeito que estes últimos e por fin decídese a baixar pola escaleira en busca do descoñecido.
O que Miguel atopou despois de baixar o último chanzo, non foi outra cousa senón a súa propia perdición por mor duns aterradores e horribles seres de ultratumba, cuxa maldita risa demoníaca afogou os berros e os alaridos de Miguel aquela nefasta noite na que a súa débil alma foi levada ao inferno como debeu de ser tres noites antes.
Pero isto é algo que non pode ser posible, posto que Miguel vive completamente só; ademais, no día non atopou ningún rastro de que a porta da entrada fose forzada.
Como era un covarde, Miguel aínda non se atreveu a baixar e ver en por si que ou quen facía tales ruídos polas noites.Pero hoxe, o mesmo insoportable medo que sente por mor deses sons macabros, incrementouse do mesmo xeito que estes últimos e por fin decídese a baixar pola escaleira en busca do descoñecido.
O que Miguel atopou despois de baixar o último chanzo, non foi outra cousa senón a súa propia perdición por mor duns aterradores e horribles seres de ultratumba, cuxa maldita risa demoníaca afogou os berros e os alaridos de Miguel aquela nefasta noite na que a súa débil alma foi levada ao inferno como debeu de ser tres noites antes.
Entrada 35: Amigos
Tres anos despois do meu nacemento, en 1996, comezou unha estraña conduta en min
Cada vez que me deixaban só no meu cuarto, adoitaba sentarme fronte a un pequeno espazo de 30 centimetros de longo por 60 de ancho nun moble, onde normalmente gardábanse zapatos ou cousas así.
Suponse que ao estar aí, os meus amigos falábanme e xogaban comigo, e que cando me levaban a outro lugar, eu pedía volver ou pola contra comezaba a chorar e a golpear a miña cabeza contra a parede, a tal grao que a mellor opción foi desacerse dese moble.
Hoxe cumpro 16 anos e no mesmo lugar onde adoitaba estar o moble, sen motivo algún a miña cadela comezou a ladrarlle á parede, logo correu cara a onde e estaba e subiuse ao meu colo, chorando. Ao revisar o lugar atopo unhas cantas migallas de pan. Estaba completamente só, xa que a miña familia foi a comprar unha torta para celebrar.
Ao regresar os meus pais faleilles acerca do que pasou, sendo o meu pai o que empezou a reir bastante nervioso, e a miña nai a piques de chorar.
Resulta que cando vía aos meus amigos, eles pedíanme pan, e se non llos daba, asustaríanme na noite. Iso é o que eu lle dicía á miña mamá, e inclusive está escrito no seu diario.
Deixei un pedazo de torta nese lugar sen que os meus pais notáseno, escondido onde actualmente se atopa a miña computadora. Escribo isto desde o meu teléfono celular, xa que non me atrevo a levantarme da cama. Un vello xoguete caeu xusto onde deixei o pan. É un troll de madeira e estou case seguro de que caeu de pé.
Aí esta, riseiro, cos seus ollos verdes, mirándome. Non podo gritar e con esforzos podo escribir. A miña cabeza dóeme e estou a piques de chorar.
Teño medo...
Cada vez que me deixaban só no meu cuarto, adoitaba sentarme fronte a un pequeno espazo de 30 centimetros de longo por 60 de ancho nun moble, onde normalmente gardábanse zapatos ou cousas así.
Suponse que ao estar aí, os meus amigos falábanme e xogaban comigo, e que cando me levaban a outro lugar, eu pedía volver ou pola contra comezaba a chorar e a golpear a miña cabeza contra a parede, a tal grao que a mellor opción foi desacerse dese moble.
Hoxe cumpro 16 anos e no mesmo lugar onde adoitaba estar o moble, sen motivo algún a miña cadela comezou a ladrarlle á parede, logo correu cara a onde e estaba e subiuse ao meu colo, chorando. Ao revisar o lugar atopo unhas cantas migallas de pan. Estaba completamente só, xa que a miña familia foi a comprar unha torta para celebrar.
Ao regresar os meus pais faleilles acerca do que pasou, sendo o meu pai o que empezou a reir bastante nervioso, e a miña nai a piques de chorar.
Resulta que cando vía aos meus amigos, eles pedíanme pan, e se non llos daba, asustaríanme na noite. Iso é o que eu lle dicía á miña mamá, e inclusive está escrito no seu diario.
Deixei un pedazo de torta nese lugar sen que os meus pais notáseno, escondido onde actualmente se atopa a miña computadora. Escribo isto desde o meu teléfono celular, xa que non me atrevo a levantarme da cama. Un vello xoguete caeu xusto onde deixei o pan. É un troll de madeira e estou case seguro de que caeu de pé.
Aí esta, riseiro, cos seus ollos verdes, mirándome. Non podo gritar e con esforzos podo escribir. A miña cabeza dóeme e estou a piques de chorar.
Teño medo...
Entrada 34: ALMAS EN PENA
O silente espectro merodeaba taciturno polo campo santo. Tiña fame e así parecese un caníbal necesita alimentarse...
Non podía comerse aos vivos, estes estaban fóra do seu alcance.
Pero os espíritos recentes de xente falecida, nenos, anciáns, e mulleres.
Era o alimento dos espectros andantes, por iso cada noite merodeaba
o cemiterio aquela alma en pena, que non atopaba o descanso.
Ese día nunha lùgubre fosa común había varios cadáveres.
nenos, homes, persoas sen familia, mortos na indigencia, en plena rúa.
O aura daquel espectro sentiu atraído por aquela enerxía que emanaba
daquela sepultura, necesitaba alimentarse daquela enerxía reminiscente.
Cada día cara ao mesmo alimentábase da enerxía de cadáveres recentemente falecidos.
Dábase o seu festín e logo vagaba, lamentàndose do seu destino.
A súa agonía era indescritible, pero só era oída polo resto dos espectros
que por alí vagaba, a enerxía que quitaba aqueles corpos.
Convertíaos nos seguintes espectros que vagarían pola eternidade.
Na lontananza daquel campo santo e entre tanto lamento non todos
os espectros eran iguais algúns, non se alimentaban da enerxía doutros corpos.
Mais ben os miraban por encima do ombreiro con gran desden.
Só visitábanos e antes de chegar ao seu destino presentábanse ante eles.
Outros en cambio encantáballes asustar a nenos, e anciáns, impregnábanse do terror.
Que producían neles, adoptaban os mais horribles formas, caras terroríficas
corpos amorfos, verdadeiras deformidades, sons e ruídos de ultratumba..
Tamén aquel campo santo existían espectros bos, os menos, pero
tamén existían e daban compañía aos mortos recentes, estes se regocijaban
da esperanza daqueles cadáveres do desexo de ver aos seus familiares e seres queridos.
Aqueles espectros só podían visitar tumbas e fosas comúns que non estaban
bendicidas, nin tenia a ninguén que fosen visitalas, almas perdas como eles.
Esa era as leis que imperaban naquel campo santo a maioría dos mortos
atopaban o seu destino, en cambiou outros vagaban polos seus recintos como almas en penas.
Sen atopar nunca a paz e descanso que tanto necesitaban.
Non podía comerse aos vivos, estes estaban fóra do seu alcance.
Pero os espíritos recentes de xente falecida, nenos, anciáns, e mulleres.
Era o alimento dos espectros andantes, por iso cada noite merodeaba
o cemiterio aquela alma en pena, que non atopaba o descanso.
Ese día nunha lùgubre fosa común había varios cadáveres.
nenos, homes, persoas sen familia, mortos na indigencia, en plena rúa.
O aura daquel espectro sentiu atraído por aquela enerxía que emanaba
daquela sepultura, necesitaba alimentarse daquela enerxía reminiscente.
Cada día cara ao mesmo alimentábase da enerxía de cadáveres recentemente falecidos.
Dábase o seu festín e logo vagaba, lamentàndose do seu destino.
A súa agonía era indescritible, pero só era oída polo resto dos espectros
que por alí vagaba, a enerxía que quitaba aqueles corpos.
Convertíaos nos seguintes espectros que vagarían pola eternidade.
Na lontananza daquel campo santo e entre tanto lamento non todos
os espectros eran iguais algúns, non se alimentaban da enerxía doutros corpos.
Mais ben os miraban por encima do ombreiro con gran desden.
Só visitábanos e antes de chegar ao seu destino presentábanse ante eles.
Outros en cambio encantáballes asustar a nenos, e anciáns, impregnábanse do terror.
Que producían neles, adoptaban os mais horribles formas, caras terroríficas
corpos amorfos, verdadeiras deformidades, sons e ruídos de ultratumba..
Tamén aquel campo santo existían espectros bos, os menos, pero
tamén existían e daban compañía aos mortos recentes, estes se regocijaban
da esperanza daqueles cadáveres do desexo de ver aos seus familiares e seres queridos.
Aqueles espectros só podían visitar tumbas e fosas comúns que non estaban
bendicidas, nin tenia a ninguén que fosen visitalas, almas perdas como eles.
Esa era as leis que imperaban naquel campo santo a maioría dos mortos
atopaban o seu destino, en cambiou outros vagaban polos seus recintos como almas en penas.
Sen atopar nunca a paz e descanso que tanto necesitaban.
Entrada 32: No More Room In Hell
Este xogo é un multixogador de terror, de 1-4 xogadores: O obxetivo é sobrevivir as oleadas e oleadas de non mortos que se lle veñen enriba. Podelo conseguir en steam de maneira gratuita, xa que é un "Free to Play", isto significa que o xogo e gratuito, pero podes comprar articulos con diñeiro real para facilitarte as cousas, desta maneira é como os desarrolladores gañan cartos.
É un xogo moi divertido, o unico malo que ten é que as veces os servidores van mal, pero o unico que tes que facer e conectarte a outra partida e listo, a disfrutar.
É un xogo moi divertido, o unico malo que ten é que as veces os servidores van mal, pero o unico que tes que facer e conectarte a outra partida e listo, a disfrutar.
Entrada 30: El infierno de Tomino
Su hermana mayor vomitó sangre, su hermana menor vomitó
fuego
y el lindo Tomino vomitó esquirlas de vidrio.
Tomino cayó al Infierno solo;
el Infierno está envuelto en oscuridad e incluso las flores
no crecen.
¿Es la persona con el látigo la hermana mayor de Tomino?
Me pregunto de quién será ese látigo.
Golpea, golpea, sin golpear,
un solo camino del infierno familiar.
¿Lo guiarás al infierno en tinieblas?
Hacia la oveja de oro, hacia el ruiseñor.
Me pregunto cuánto habrá puesto en el bolsillo de cuero
para la preparación del viaje al infierno familiar.
La primavera está llegando incluso en el bosque y el arroyo
incluso en el arroyo del infierno en tinieblas.
El ruiseñor en la jaula, la oveja en la carreta,
lágrimas en los ojos del lindo Tomino.
Entrada 28: A oscuridade.
O cuarto estaba escuro , todas as fiestras cubertas con papel e lixo non deixaban pasar nin un raio de luz . As paredes, o chan e o teito estaban cubertos de po e o lugar estaba cheo de mobles , pinturas , roupa , rodas de bicicleta e todo tipo de obxectos antigos e gastos polo tempo . Nunha esquina da sala , onde apenas podía distinguir algo con moi pouca luz filtrabase, estaba ela.
Unha muller totalmente demacrada, sucia, ca roupa feita arapos e bastante solta xa que o seu corpo era só pel e ósos. Do seu colo gotaban pequenas gotas de sangue, xa que este se encontraba fortemente agarrado cunha cadea, como se a muller se tratase dun can ou unha simple mascota abandonada e amarrada á parede daquela habitación. Veiase moi débil, cas mans feridas e os dedos sangando produo de tanto xalar da cadea que a confinaba nesa oscuridade. A poucos metros dela encontrabase un prato con pequenos estos de comida e ao lado de este un recipiente con auga.
Un chirrido escoitouse a uns metros, frente a muller abreuse unha porta, a luz entrou na habitación , iso provocou que a muller cerrase os seus ollos con dor, poucas veces entraba a luz nesa habitación. Unha figura apareceu parada fronte a ela, a figura pateouna para saber se seguia viva. Pouco a pouco pudo ver que esa figura, un home dus setenta anos, vestido de xardiñeiro viña cunha escopeta nas mans, acto seguido disparoulle.
Entrada 26: History Of Horror Video Games In 3 Minutes
Enste é un pequeno video que mostra como foron evolucionando os xogos de medo co paso dos anos, espero que che guste.
History Of Horror Video Games In 3 Minutes from Anthony Carpendale on Vimeo.
History Of Horror Video Games In 3 Minutes from Anthony Carpendale on Vimeo.
Entrada 25: ALEXIA.
Este é un pequeno contrometraxe de medo que atopei, espero que vos poña a pel de galiña. Ten gañados varios premios en Arxentina.
Alexia - Horror short film from Andrés Borghi on Vimeo.
Alexia - Horror short film from Andrés Borghi on Vimeo.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)